Tag Archives: πρωινό

Μίνι κεκάκια /μάφιν μαρμπρέ

25 Sep

Το Παρασκευο-σαββατοκύριακο αυτό ήταν ιδιαίτερα μουσικό, μετά από πάρα πολύ καιρό. Παλιά ήμουν junkie με τις συναυλίες και τα events….Δεν έχανα συναυλία, live, ή καλό party εκτός αν είχα πολύ σοβαρό λόγο. Ήμουν και λίγο τυχερή και είχα πρόσβαση χωρίς κόστος σε διάφορα μέρη, οπότε είχα ένα μεγάλο ατού.

Το πρώτο event που πήγα ήταν στο Ευγενίδειο Ίδρυμα, ένα live «κάτω από τα αστέρια» με ambient/ατμοσφαιρίκ/καμένη γείωση μουσική. Φοβερή και πρωτότυπη ιδέα (ελπίζω να το ξανακάνουν τα παιδιά χωρίς τον τελευταίο όμως, περικαλώ) και το μέρος μοναδικό. Αν δεν γινόταν αυτό το event άνθρωπες σαν εμένα δεν θα σκεπτόταν καν να πάνε βόλτα στο πλανητάριο. Γνωρίζουμε την ύπαρξή και την τοποθεσία του, αλλά δεν θα σκεπτόμασταν να πάμε στον ελεύθερό μας χρόνο (και να χάσουμε καφε/ποτό/μανικιούρ/γιόνγκα). Και επίσης ήταν και free, μεγάλο κίνητρο την σήμερον ημέρα.

Continue reading

Μπάρες βρώμης με σοκολάτα, κράνμπερι & αμύγδαλα

6 Aug

Το κολατσό μας και δρόμο…

Ακόμα εδώ είμαστε, δεν φύγαμε, ετοιμαζόμαστε όμως σιγά σιγά. Απλά έπιασε ζέστη και μαζί της ήρθε η αποβλάκωση και η τεμπελιά, γι’ αυτό και δεν έχει γίνει καμιά ανάρτηση τις τελευταίες μέρες. Η άδεια όμως ξεκίνησε και σε λιγες μέρες θα “σαλπάρει” το αμάξι για τον προορισμό των διακοπών. Προς το παρόν ρηλαξάρουμε στην Αθήνα. Μάλιστα είπα να τολμήσω και να κάνω μια εξόρμηση στην θάλασσα. Την πρώτη για φέτος (αρχές Αυγούστου, not bad).

Όσοι εκεί έξω με γνωρίζετε, δεν σας κάνει καμία απολύτως εντύπωση. Για τους υπόλοιπους, απλά να πω ότι δεν είμαι τύπος της παραλίας. Με το ζόρι πάω για μπάνιο (δεν δεχόμαι ούτε δωροδοκιες πλέον) και γενικά η όλη εμπειρία μου είναι ελαφρώς αδιάφορη. Όταν με το καλό πάω (αφού σκάσω όλους τους υπόλοιπους πρώτα), μπορεί να περάσω καλά και να θέλω να το ξανακάνω, αλλα γενικά “δεν το’ χω” που λένε. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι ο πελαργός (αυτός που πάει τα παιδιά στις οικογένειες) με παρέδωσε σε λάθος χώρα, γιατί χάλασε το gps του στην διαδρομή ή κάτι τέτοιο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το πρώτο μου μπάνιο για φέτος στην θάλασσα (εντός Αττικής – τα θέλει ο πωπός μου, μπορεί να μου πείτε). Ξυπνάμε και έχει “τέλειο καιρό” (βλ. ζέστη και τρελλή λιακάδα). Παστώνομαι με αντιηλιακό δείκτη προστασίας 1000+ και ετοιμάζομαι (μετά από 1 ώρας γκρίνιας) για την παραλία. Στην διαδρομή έχει κάτι συνεφάκια, αλλά σιγά, Αύγουστος είναι και ο καιρός είναι τέλειος. Μετά από μία, δύο παραλίες που απορρίπτουμε γιατί έχει πολλά καπή/παιδάκια/κάτι μοιράζουν μάλλον και γίνεται χάμος, αποφασίζουμε να πάμε στην τάδε παραλία. Λίγο πριν στρίψουμε να μπούμε στο πάρκιγνκ, αρχίζει να ρίχνει ψιχάλες (WTF?), γελάμε και μπαίνουμε ωστόσο για να κόψουμε κίνηση. Ειναι κάπως καλά και μέχρι να παρκάρουμε σταματάνε οι ψιχάλες. Αποφασίζουμε να αράξουμε στις ξαπλώστρες, ωστόσο το σύννεφο από πάνω μας δεν λέει να φύγει, ίσα ισα που μαζεύτηκαν και οι φίλοι του και άραξαν και αυτοί. Σε κάποια φάση, ανοίγει κάπως ο ουρανός και αποφασίζω να βουτήξω (ίσα να βρέξω το κεφάλι και να σκοτώσω μερικούς χιλιάδες θαλάσσιους οργανισμούς με την κόκκινη βαφή, που όσο να’ναι αφήνει το κατιτίς). Εκείνη την στιγμή, αρχίζει να φυσάει και ξαναμαζεύονται τα σκούρα σύννεφα απειλητικά από πάνω μου. Να μην το πάρω σαν σημάδι δηλαδή ότι ακόμα και η φύση προσπαθεί να μου πει κάτι? (Λέω να μην μπω στον κόπο να αναφερθώ στο ότι όλοι έπαιζαν ρακέτες σαν να μην υπάρχει αύριο και ότι τα ζευγαράκια τριγύρω θα μπορούσαν κάλλιστα να πρωταγωνιστούν σε ροζ ταινίες).

Το επόμενο μπάνιο θα είναι στον προορισμό διακοπών. Να δούμε τι τύχη θα έχω εκεί. Άρχίσαμε τις ετοιμασίες, ρίχνοντας στη βαλίτσα ένα κάρο ρούχα που δεν πρόκειται να βάλουμε, τα οποία θα παραθερίσουν και αυτά (και τα σημαντικά σίγουρα θα έχουν μείνει πίσω).

Αυτές οι μπάρες είναι το κολατσιό για τον δρόμο και το πρώτο πρωινό μάλλον (έταξα και ένα κέικ στην ξαδέλφη που θα μας φιλοξενήσει, το οποίο σύμφωνα με το νόμο του Μέρφυ κόλλησε στην φόρμα- μπορεί να ειναι και η πρώτη φορά που μου συνέβη). Είναι τραγανές, αλλά όχι ξερές, σχετικά γλυκές χάρη στην προσθήκη σοκολάτας και κράνμπερι (το πρόσθεσα στο τέλος για να μην μείνει στο ντουλάπι) και σε γεμίζουν ενέργεια (κάνουν και για την υπογλυκαιμία όμως).

Έτοιμα τα πακετάκια (ωραία δεν είναι???) για το δρόμο και την ξαδέλφη. Ερχόμαστε καλέ! Continue reading

Σοκολατένια μάφινς…

7 Jun

Τις τελευταίες μέρες βλέπω παντού σοκολάτα, ή μου φαίνεται ότι βλέπω σοκολάτα γιατί ο οργανισμός μου μπλοκάρει όλες τις άλλες κατηγορίες γλυκών. Ανάλογα τι με συμφέρει κάθε φορά μου φαίνεται.

Βέβαια, αυτά που βλέπω δεν είναι τόσο απλά όσο αυτά τα “φτωχά-πλην τίμια” μάφινς, φαινομενικά τουλάχιστον, αλλά επειδή λείπαμε το τριήμερο και έχω και φουλ ώρες γραφείου είναι πολύ δύσκολο να καταφέρω να βγάλω τα κουζινικά μου μέσα στην εβδομάδα και να ασχοληθώ με περίτεχνα γλυκά.  Είχε ρεπό λοιπόν το μίξερ αυτό το σαββατοκύριακο.

Και όχι, δεν πήγαμε για το πρώτο μπάνιο/έγκαυμα /παγωτό. Ένα γάμο είχαμε και φύγαμε εκτός, με αποτέλεσμα να μείνει μόνο του το μίξερ, το blog χωρίς ανάρτηση και το ψυγείο και τα ντουλάπια να είναι άδεια (όπως έλεγε η γιαγιά μου σε τέτοιες περιπτώσεις “δεν βαρεί πόντικας”).

Αλλά επειδή η συνείδησή μου δεν μου το επέτρεπε, ξεπέταξα αυτά τα μάφινς χτες το βράδυ, τα όποια όσο γρήγορα έγιναν, άλλο τόσο γρήγορα εξαφανίστηκαν (έγιναν και μερικά deliveries). Τελικά κανείς δεν λέει όχι στην σοκολάτα.

Την συνταγή την βρήκα στο Pinterest, το οποίο ξεκίνησα επιτέλους να χρησιμοποιώ. Αντιστάθηκα για κάποιο διάστημα παρότι είχα γραφτεί (μην χάσω) δεν το χρησιμοποιούσα, αλλά δεν άντεξα, άνοιξα  και εγώ τα boards μου. Άντε να δω τι θα προλαβαίνω μεταξύ twitter, facebook, pinterest και διάφορα άλλα.

Λίγα λόγια για την συνταγή:

  • Απλή και γρήγορη συνταγή, ιδανική για πρωινό (ετοιμασία και κατανάλωση επί τόπου) ή για συνοδεία καφέ (δεν είναι πολύ γλυκά)
  • Αν σας αρέσουν οι ξηροί καρποί, είναι καλή ιδέα να προσθέσετε
  • Αν δεν σας αρέσει ο καφές ή δεν έχετε στιγμιαίο espresso, μπορείτε απλά να το παραλείψετε από την συνταγή Continue reading

Μάφινς λεμονιού με παπαρουνόσπορο

4 May

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα με έχει πιάσει για τα καλά η άνοιξη. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, κάτι θέλω να κάνω αλλά δεν ξέρω τι, θέλω να βάζω λουλούδια στο σπίτι και κάθε φορά που κοιτάζω το βουνό (τον Υμηττό, μην φανταστείτε τίποτα φοβερό), που έχει πρασινίσει θέλω να ανέβω να πιάσω τα χορτάρια και τα σχετικά. Κάθομαι στον ήλιο και νιώθω ότι ξεπαγώνω σιγά σιγά. Προσπαθώ να μην παραδέχομαι ότι είμαι στο “έλεος” κάθε αλλαγής του καιρού, αλλά η εναλλακτική πιθανή εξήγηση είναι ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα, οπότε απλά αποδέχομαι την ανθρώπινη φύση μου.

Και μιας και λέμε για άνοιξη και λελούδια, μία από τις πρώτες συνταγές για μάφινς που έφτιαξα ήταν αυτή με το λεμόνι και τον παπαρουνόσπορο. Φυσικά ήξερα τον παπαρουνόσπορο απο κάτι ψωμάκια “πολυτελείας”, αλλά δεν είχα την τύχη να έχω δει να τον πουλάνε πουθενά. Τελικά βρήκα σε ένα μαγαζί με υγιεινές τροφές, σε συσκευασία τον 250γραμ., ποσότητα τεράστια για κάποιον που θέλει να χρησιμοποιήσει το πολύ δύο με τρία κουτάλια της σούπας. Τον υπόλοιπο τον έχω βάλει σε ένα ωραίο βάζο και τον καμαρώνω κάθε φορά που ανοίγω το ντουλάπι. Άλλη χρήση να πω την μαύρη μου αλήθεια δεν έχω βρει, αν έχει κανείς να προτείνει κάτι, πείτε μου. Τουλάχιστον έχω ικανοποιήσει το “κατοχικό” μου σύνδρομο (που προφανώς έχω κληρονομήσει από την γιαγιά), το οποίο δεν μου επιτρέπει να έχω άδεια ντουλάπια (ασχέτως αν το περιεχόμενο έχει χρήση ή όχι).

Ας επανέλθουμε στα μαφινς μας. Μιας και έχω το βάζο με τον παπαρουνόσπουρο και το βλέπω κάθε μέρα (είδα και κάτι παπαρούνες που φύτρωσαν στην άκρη του δρόμου και έκανα και τον συνειρμο), είπα να τα ξαναφτιάξω για να ανεβάσω εδώ την συνταγή αλλά και για να χρησιμοποιήσω και ένα αχρησιμοποίητο ταψί για παραλληλόγραμμα μαφιν (βρήκα και κάτι φούξια χάρτινες θηκούλες τέλειες-ναι είμαι απο αυτές που αγοράζουν πολλά και διάφορα χρήσιμα/άχρηστα για την κουζίνα), άλλο που δεν ήθελα λοιπόν.

Η συνταγή είναι τέλεια για το πρωινό καθώς είναι πεντανόστιμα, μυρωδάτα, χωρίς να είναι υπερβολικά γλυκά και ο παπαρουνόσπορος σκάει στο δόντι δημιουργώντας μια ωραία αίσθηση καθώς τα τρως.

Continue reading

%d bloggers like this: